Taxi & Driver
Νέα Δημοκρατία

Λυμπερόπουλος: Η Νέα Δημοκρατία έκοψε τον ομφάλιο λώρο με την κοινωνία…

Η Νέα Δημοκρατία τού σήμερα είναι ένας πολιτικός οργανισμός που έχει αποκόψει κάθε δεσμό με την κοινωνία και κάθε σύνδεση με το παρελθόν. Και το έκανε με τον πιο πειστικό τρόπο.

Αν επιχειρήσουμε να προσδιορίσουμε ιδεολογικά τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι αφορά περισσότερο σε ένα προστατευτικό περίβλημα της ανθρώπινης υπόστασης παρά σε ένα πολιτικο-κομματικό εργαλείο διακυβέρνησης. Η χρήση του από τις κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου και του Κώστα Καραμανλή αποτυπώνει την επιθυμία των δύο ηγετών να προσεγγίσουν την ελληνική κοινωνία και τα προβλήματά της με τρόπο όχι αφαιρετικό (κατάργηση δικαιωμάτων, περιουσιών, εργασίας κ.λπ.), αλλά συνειδητά με τρόπο ορθολογικό και διορθωτικό. Ο άνθρωπος και η ποιότητα της ζωής του ήταν πάνω από οικονομικούς δείκτες. Η δικαιοσύνη στην οικονομία και η δικαίωση της εργασίας ήταν οδηγοί της κυβερνητικής πολιτικής -και, μάλιστα, όχι μονοδιάστατα, αλλά με τη συμμετοχή και των εργοδοτών και των εργαζομένων- και ταυτόχρονα ένα τείχος προστασίας από κρατικά ή ιδιωτικά μονοπώλια.

Κι ενώ το ΚΚΕ διαχρονικά, συνειδητά και πέρα ως πέρα αληθινά θεωρεί το κρατικό μονοπώλιο την αρχή και το τέλος της οικονομικής ζωής του τόπου, οι υποστηρικτές του ιδιωτικού μονοπωλίου ντρέπονται να το πουν ανοιχτά και κρύβονται πίσω από την ένδοξη ιστορία μιας παράταξης, ευελπιστώντας ότι θα τη μετατρέψουν σε Δούρειο Ίππο για να κατακτήσουν την εξουσία.

Η Νέα Δημοκρατία τού σήμερα είναι ένας πολιτικός οργανισμός που έχει αποκόψει κάθε δεσμό με την κοινωνία και κάθε σύνδεση με το παρελθόν. Και το έκανε με τον πιο πειστικό τρόπο. Ιδεολογικά είναι ταυτισμένη με τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό, με τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης και την καθιέρωση διεθνών και εγχώριων ιδιωτικών μονοπωλίων. Στελεχιακά πλαισιώνεται από μεταγραφές πολιτικών τελευταίας διαλογής που απέτυχαν σε ανάλογες (νεοφιλελεύθερες) προσπάθειες στο παρελθόν και από επαγγελματίες πολιτικούς που με την ίδια ευκολία που υπερασπίζονταν κάποτε τις αρχές και τις αξίες του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού υπερασπίζονται σήμερα τα πυρηνικά όπλα του άκρατου νεοφιλελευθερισμού. Η δύναμη της καρέκλας και ο φόβος αποβολής από το παιχνίδι της εξουσίας έκλεισαν στόματα, μηδένισαν αντιδράσεις, επέβαλαν σιωπές, δημιούργησαν νέα γενιά χειροκροτητών και, δυστυχώς, νέους εχθρούς της δημοκρατίας.

Γιατί εχθρός της δημοκρατίας είναι όποιος στερεί από τον άνθρωπο το δικαίωμα της εξέλιξης και της δημιουργίας. Αυτό ακριβώς πετυχαίνει ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός: να ανάγει τον άνθρωπο σε βασικό συντελεστή ταυτόχρονης ανάπτυξης ατόμου – πολιτείας. Το κρατικό και πολύ περισσότερο το ιδιωτικό μονοπώλιο αδιαφορούν για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, πόσω μάλλον για την εξέλιξή της.

Τι σχέση μπορεί να έχει με τη δημοκρατία μια πολιτική μαριονέτα που παπαγαλίζει ό,τι της πουν; Που δεν έχει τη δύναμη να εκφράσει ή να υπερασπιστεί τις ιδέες της; Που απαρνείται το ιστορικό παρελθόν για να αγοράσει αμφίβολο πολιτικό μέλλον; Που κοροϊδεύει συνειδητά τον ελληνικό λαό, αλλά δεν αισθάνεται ενοχή, γιατί αυτό επιβάλλει το κυνήγι της εξουσίας; Που δεν τολμά να κοιταχτεί στον καθρέφτη για να μην δει το μεταλλαγμένο προσωπείο ενός ανθρώπου που «βαλσάμωσε» την αλήθεια για να δώσει ζωή στο ψέμα;

Παρά τη θλίψη και την οργή που νιώθουν οι Έλληνες (ας μην ξεχνάμε ότι η βάση αυτής της παράταξης ήταν περίπου το 40% του εκλογικού σώματος) για το κατάντημα και τη μετάλλαξη που έχει υποστεί η Νέα Δημοκρατία, εντούτοις δεν έχουν κανέναν λόγο να κρύψουν την αλήθεια κάτω από το χαλί. Αν στην Πειραιώς πιστεύουν ότι η χρήση του ονόματος της ιστορικής παράταξης είναι ικανή από μόνη της να γίνει σκαλοπάτι εξουσίας, κάνουν μεγάλο λάθος. Εννέα χρόνια τώρα αυτή η παράταξη τάισε σανό, όχι μόνο τους ψηφοφόρους της, αλλά όλους τους Έλληνες πολίτες. Ακόμη δεν έχουμε χωνέψει τα δύο Ζάππεια και τη μία Εξεταστική για το μνημόνιο Παπανδρέου. Ακόμη δεν μπορούμε να πιστέψουμε τη στήριξη που παρέσχε στον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ και στα ορφανά του Σημίτη. Ακόμη περιμένουμε μια συγγνώμη. Και αντ’ αυτού ακούμε το διάγγελμα του αρχηγού υπέρ των συμφερόντων μιας πολυεθνικής εταιρείας! Πόσα να αντέξει ένας νεοδημοκράτης; Πόσα να αντέξει ένας Έλληνας; Πώς να εμπιστευτείς το αύριο της πατρίδας σου στην Ξαφά; Πώς να ξέρεις ότι ο Χατζηδάκης δεν φτιάχνει καινούρια εργαλειοθήκη; Πώς να ξέρεις ότι ο Κυρανάκης σταμάτησε τις ξεναγήσεις στους μινώταυρους των πολυεθνικών;

Ο,τι απέμεινε από την εποχή του πολιτικού ρεαλισμού και τον σεβασμό προς την ανθρώπινη φύση έχει μεταφερθεί στο Προεδρικό Μέγαρο. Ο Προκόπης Παυλόπουλος, ως άλλος Εθνάρχης, όχι μόνο διδάσκει και επικοινωνεί τις αρχές και τις αξίες του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού, αλλά τις εφαρμόζει στην πράξη. Κάθε ομιλία του, κάθε λέξη του είναι γροθιά στη «νέα τάξη πραγμάτων» που προσπαθούν να καθιερώσουν τα κολεγιόπαιδα της Σχολής του Σικάγου. Γι’ αυτό και τον πολεμούν. Γι’ αυτό και αποτελεί κόκκινο πανί για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.

Για όλους εμάς όμως παραμένει σύμβολο ενότητας, φιλοπατρίας και πολιτικού πολιτισμού. Η ζωντανή απόδειξη που εξηγεί γιατί η ελληνική κοινωνία λάτρεψε, στήριξε και ακολούθησε τόσα χρόνια το πολιτικοοικονομικό δημιούργημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

ΥΓ.: Επειδή και στην πολιτική πολλές φορές η Ιστορία επαναλαμβάνεται, μου έρχονται στο μυαλό μνήμες από τον πόλεμο που έτυχε η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή από τα διεθνή και εγχώρια συμφέροντα. Σ’ αυτή τη θέση πολύ πιθανόν να βρεθεί η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου. Παρά την ευρωπαϊκή της προοπτική εντός των συνόρων, τα πράγματα εξακολουθούν να είναι θολά. Δεν ξέρω πόσο άτοπα είναι τα σενάρια που θέλουν τη δημιουργία νέων κομμάτων που μετεκλογικά προορίζονται ως δεκανίκια για τη Νέα Δημοκρατία, στην προσπάθεια να έχει τον απαιτούμενο αριθμό βουλευτών για να σχηματίσει κυβέρνηση. Αν, πάλι, σας φαίνεται ακραίο αυτό το σενάριο… υπάρχει κι άλλο: να ενταθεί η προσπάθεια των γνωστών επιχειρηματικών συμφερόντων να προσεγγίσουν την κυβέρνηση για να σταματήσει ο πόλεμος που έχει κηρύξει κατά της διαπλοκής. Θεωρώ ότι αυτός ο πόλεμος θα πάει μέχρι το τέλος και η κυβέρνηση θα αντέξει στις πιέσεις που θα της ασκηθούν. Εδώ θα είμαστε και θα τα κρίνουμε όλα.

Άρθρο του Θύμιου Λυμπερόπουλου στη Νέα Σελίδα